حقوق کودک

کشورهای جهان روزهای کودک مختلفی برای خود دارند؛ اما روزجهانی کودک را خود بچه ها به وجود آورده اند. در سال 1986 در چنین روزی دو تن ازدانش آموزان نه ساله مدرسه آتاتوری در نیویورک با نگارش نامه ای از همه بچه های دنیا خواستند که با هم روزی را به صلح اختصاص دهند. در پیام یکی از بنیان گذاران روز جهانی کودک آمده است:

«بزرگترهای ما عقاید ثابتی دارند ......آنها ما را دوست دارند چون بچه هایشان هستیم اما آیا آنها می دانند که چه دنیایی را برای ما بوجود می آورند. اگر کمترین اشتباهی در ماشین هسته ای آنها رخ دهد ما هرگز شانسی برای رشد نخواهیم یافت. ما امکانی برای رشد و پرورش می خواهیم.»

کودکان در روز جهانی کودک می خواهند این تضاد را یادآور شوند، که در حالی که سالانه هزینه های غیرقابل تصوری صرف تولید انواع سلاحهای هسته ای و غیر هسته ای می شود، کودکان بسیاری از گرسنگی، عدم امکانات بهداشتی، سوء و تغذیه و .... می میرند.

یونیسف اعلا م داشته، که تنها با اختصاص پنج دلار برای هر کودک می توان جان 90% از کودکانی را که سالانه می میرند نجات داد و برای بهبودی چشمگیر زندگی کودکان جهان سوم کافی است که همان مبلغ در یکسال خرج شود و این  مبلغ تنها معادل بودجه شش هفته تسلیحاتی جهان است.

کودکان، آسیب پذیرترین گروه در هر جامعه هستند و از هیچ چیز آنان از جمله غذا، پوشاک و نیازهای دیگرشان نباید کاست. عدم توجه به وضعیت کودکان به علت مشکلات اقتصادی و کاستن بودجه هایی که شرایط زندگی و حیات کودکان را خدشه دار می سازد به امید اینکه اقتصاد آینده کشور تامین باشد نه توجیه و بازده اقتصادی دارد و نه حرکتی انسانی محسوب می شود.

کودکی که امروز غذا، بهداشت و آموزش کافی نداشته باشد آینده اش جز معلولیت ها و عقب ماندگی های جسمی و ذهنی چیز دیگری نخواهد بود. او فقط یک بار فرصت رشد دارد و آن فرصت امروزاست نه فردا. نمی توان با غذا و بهداشت بیشتر در آینده سلامتی را که امروز کودکی از دست می دهد فردا به او باز پس داد.

البته مشکلات کودکان صرفا گرسنگی، سوء تغذیه و مسائل مشابه نیست بلکه کودکان در نقاط مختلف دنیا از شرایط متفاوتی برخوردار هستند و تاثیر هرگونه نابسامانی را می توان در کودکان هر منطقه ای مشاهده کرد، به هر حال طبیعی است که صحبت از مسایل ابتدایی نیز در اولویت قرار می گیرد.

برداشت های کودکان در برخورد با یک موضوع شایان توجه است. ممکن است برخی کودکان براساس
تجربه های قبلی (از جمله این که به آنها گفته شده است که در کلاس سؤال کردن خوب نیست و امثال آن) تمایلی به پرسیدن از خود نشان ندهند یا خجالت بکشند و احتیاط کنند. کودکی که تجربه بیشتری اندوخته است، کمتر در برابر یک محرک به سرعت سوال می کند، در مجموع، فراهم آوردن محیطی که با تقویت مثبت، ابزارهای لازم را برای بروز ظهور نگرش های کودک فراهم آورد برای ارزش یابی نگرش بسیار لازم و ضروری است.

در ارزش یابی نگرش ها، استمرار و مداومت و پی گیری رفتارهای مشاهده شده، امری در خور توجه است که خود بر دشواری این کار می افزاید. در کنار این مشاغل لازم است خواسته های ما با سطح رشد کودک هماهنگ باشد. ممکن است چند کودک به لحاظ سنی در یک مقطع باشند ولی رشد ذهنی و نحوه تفکر و عمل آنها یکسان نباشد.

چگونگی فهم و درک مفاهیم در کودکان بدون در نظر گرفتن تأثیر آموزش بسیار مشکل است. کودکان خالق زیباترین احساس ها و عشق ها هستند

در کشورهای پیشرفته آموزشهای جمعی و رفتاری در مهد کودک از 2 تا 6 سالگی یک عرف اجتماعی می باشد و علت از سپردن کودک به مهد شاغل بودن مادر نیست بلکه تأمین منافعی در انسان (کودک) می باشد که فقط از 2 تا 6 سالگی دست یافتنی است و تمام عمر مورد بهره برداری قرار می گیرد و رد هیچ سنی قابل جبران نمی باشد .
چرا زبان انگلیسی کودکان ؟
انسان از 2 تا 6 سالگی 80% بیشتر از تمامی سنین توانایی فراگیری زبان های مختلف را دارد و چه خوب است که راه سختی را که ما بای آموزش زبان طی کردیم و نتیجه چندانی هم نگرفتیم برای کودکانمان تکرار نشود. در مهد امید فردا کودکان از 2 سالگی به بالا در تمامی ساعات حضور (آموزش،بازی،نهارخوری...)مورد آموزش صحیح زبان انگلیسی با تکنیک های ویژه آموزشی کودک قرار می گیرند.
نتیجه حمایت بیش از حد کودکان (دوستی خاله خرسه)
والدینی که به سبب افراط در عشق یا بهتر بگوییم" دوستی خاله خرسه"هر کاری را برای فرزندشان انجام می دهند و مانع حضور آنها در جمع بدون حمایت و حضور خود می شوند و از کسب استقلال آنها جلوگیری می کنند ،مانع می شوند که کودک نیروی خود را بسنجد و تقویت کند . این نحو تربیت می تواند منجر ب خشم ، سرکشی،طغیان،ترس عمیق از آنچه در "بیرون"وجود دارد شود. این کودکان همواره طی دوران رشد ، در حال تقلا و درگیری با موضوعات و مشکلات مشابه هستند آنها نمی خواهند تحت کنترل باشند ولی در عین حال می ترسند که آیا می توانند مثل یک فرد مستقل زندگی کنند یا نه؟